بانوی زمستان

مشتلقی که گرفتم

lady-winter — Sun, 20 Jul 2008 13:05:18 GMT

چند تا از دوستان عزیز مشتاق بودند که بدونن آیا من با این نامه ی زهر دار موفق به گرفتن مشتلقم از خدا شدم یا نه؟ و باید بگم که البته... با این همه پاچه خواری که من کردم باعث خجالت بود اگه خدا مشتلق منو به یکی دیگه می داد...خلاصه جریان ازین قراره...

صبح روز بعدش در حالی که کیف دستیم در دستم بود و رقصان رقصان و بی خیال وارد خیابان همیشه خلوت شدم ناگهان مثل اینکه مشت زئوس بر پشتم فرود اومد و تا به خودم اومدم دیدم مثل جان مک کورمیک در حال شیرجه زدنم منتهی نه توی استخر بلکه توی جوی. و چند لحظه بعدش من بودم و کیف محتضری که در اثر این تورنادو از دستان من خارج شده بود و حالا در دست جوانکی بی حیا رقص مرگ می کرد.افسوس که فرصت وداع با او نداشتم و سریع تر از صاعقه برای ابد از زندگیم محو شد... به هر حال خدا رحمتش کنه... و به ترمه ی عزیزم یادآوری می کنم که همون موقع این قانون لعنتی مورفی تو به حقیقت پیوست آخه درست چند دقیقه بعدش سگ همسایه اونجا بود و قیافه ی هاج و واج منو برانداز می کرد ... با دندونای چفت شده گفتم :آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

محتویات کیفم عبارت بود از...

1- یک عدد دسته چک

2- کارت شناسائی

3- کارت ملی

4- کارتهای بانکی

5- گواهینامه رانندگی

6- حدود 200 هزار تومن پول نقد

7- موبایل

8- پاسپورت

9- عینک

10- یه مشت خرت و پرت دیگه

تا اینجا احتمالا متوجه شدید که نه تنها مشتلقی درکار نبود بلکه به قول معروف قوزی که داشتم... داشتم... یه قوز دیگه هم روش گذاشتم... اما بشنوید:

معمولا از اونجا که این بینوا همیشه یا در حال مکالمات اکسپورتی هستم و یا ایمپورتی دارم گوشی موبایلم در دستمه مگه این خاموشش کنم... خیلی غیر منتظره بود که اون روز صبح گوشی من در کیفم قرار گرفت و اینطوری شد که یه وسیله ی ارتباطی بین ما و آقا دزده ایجاد شد... از صبح تا حدود ساعت 2 بعد از ظهر به هیچ تماسی جواب نداد و ناگهان در ساعت 2 طلسم ها شکست و گوش ما با صدای نکره ای که در اون لحظه برای من از صدای پر جبرئیل هم لطیف تر بود آشنا شد... گفتیم که می خوایم باهات معامله ای کنیم... ما به کلانتری خبر نمی دیم(که داده بودیم) و دوبرابر مبلغی رو که لطف کردی و دزدیدی بهت هدیه می کنیم که البته ناقابله و در عوض جنابعالی لطف بفرمائید و مدارک ما رو برامون پس بیارید... و البته 4 الی 5 ساعت طول کشید تا فعالیت یه گروه منسجم چند نفره به نتیجه رسید و اعتماد ایشون جلب شد و بعد از ساعات مذکور با یه تماس دیگه اظهار فرمودند که مدارک رو به مغازه ای تحویل داده اند و آدرس داده و ما رفتیم گرفتیم.آخ که هیچ وقت اینقدر از صدای زنگ تلفن خوشم نیومده بود.

اقدامات من به محض گرفتن مدارک شروع شد... فورا ماموری به مغازه فرستادیم تا چهره نگاری کنه... طی یه تماس به آقا دزده شخصا اعلام کردم که پدرشو درمیارم، البته اگه داشته باشه و ایشان هم که توقع نداشتند این آرتیمس تا ان لحظه آسمانی به هکات دوزخی تبدیل بشه لطف فرمودند و آنچه از لغات رنگارنگ و دلپذیر در دایره ی لغاتشان ذخیره بود در یک طبق نثار اینجانب و همه ی حضار کردند به طوری که چهره ی همگان مشمول بیت - هر لحظه به شکلی بت عیار درآمد- قرار گرفت. سیم کارت رو سوزوندیم چون دیگه باهاش کار نداشتیم... رفتیم از مکالماتی که این دزد ناشی با همراه مفت اینجانب داشت پرینت گرفتیم.شماره سریال گوشی رو هم به مخابرات اعلام کردیم تا پیگیری بشه.

بزرگترین مشتلقی که گرفتم هم این بود که فهمیدم هر چی هم از خودم مطمئن باشم ... نباشم.

حالا میام سر خونه ی اول: حالا دیگه منو دست میندازی خدا جون؟از خودم گرفتی و به خودم پس دادی؟ دستخوش بابا...

نامه ای به خدا

lady-winter — Tue, 15 Jul 2008 18:53:18 GMT

خدای مهربان و محترم و خیلی خیلی عزیزم

سلام

خیلی وقته که می خواستم این نامه رو برات بنویسم اما خودت بهتر می دونی که کارهای مهم تر از تو داشتم...کارهای خیلی خیلی مهم تر از تو...نه این که بهت فکر نمی کردما...نه...هروقت که دلم از سنگینی روزگار می گرفت و بار غم دنیا روی دوشم سنگینی می کرد به یادت می افتادم و صدات می کردم.

خوب چه خبرا؟ حال شما خوبه؟ البته می دونم که کاملا زنده ای. جون اینجا دائما همه به جونت قسم می خورن و طبعا باید زنده باشی تا دیگران بتونن به جونت قسم بخورن. به خصوص ابوابجمعی قانون که در این مورد ارادت خاص به جنابعالی دارن ... بر اساس همون قسامه ی مشهور که خودت بهتر می دونی. خوب از قدیم گفتن: یار مرا یاد کند...

راستی خدای عزیز

تو چه شکلی هستی؟ خیلی اخمو و بداخلاقی یا کره هم توی دهنت آب نمی شه؟ آخه اینجا می گن تو خیلی خیلی هیولائی! می گن تو کمین می گیری برا مجازات کردن آدما اونم از نوع قرون وسطائی مثل آویزون کردن... آره؟ ... حالا مثلا می خوای منو از کجام آویزون کنی؟ از کله... از پاچه... از زبون... از...آخ نگو... خدا جونم من باورم نمی شه که تو با این همه کبکبه و دبدبه ، این همه آدمای شکم گنده ی گردن کلفت با کیلو کیلو مایه ی پر و پیمون رو ول کنی و به کله پاچه ی من گیر بدی... از من چیزی بهت نمی ماسه...

اما به هر حال فکر کنم تو خیلی قوی باشی... اینو خودم فهمیدم... چون بعضی وقتا که گوشمو می گیری و می پیچونی آی دردم میاد...

به هر حال خدا جونم تو خواه خوش اخلاق و خواه بداخلاق... چاق یا لاغر... تند یا ملایم...هرچی که باشی آی لاو یو...نمی دونم شاید به خاطر نگاه مهربونته ...

خدای یه عالمه دوست داشتنی من

فقط یه سفارش کوچولو دارم... می دونم که شاید از من خیلی خوشت نیاد اما اینم می دونم که وقتی یه موجود خوب و عزیزت پا به این دنیا می ذاره از خوشحالی به همه چشم روشنی می دی... بازم می دونم که من خیلی بد و نالایق و فراموشکار و خلاصه هرچی که بگی هستم... حتی لیاقت آویزون کردنم ندارم اما... خواهش می کنم به زبون درازم نگاه نکن آخه... آخه منم امشب مشتلق می خوام.

وبلاگی که هرگز جان نگرفت

lady-winter — Sat, 12 Jul 2008 12:49:18 GMT

گاهی آخر شب ها در وب چرخی می زنم. برای کسب اطلاعات خیلی دقیق تر از سایر رسانه های وطنیه! در طی همین گشت و گذارها با آدم های بسیاری آشنا شده ام. آدم های سپید... آدم های سیاه... آدم های سرخ ... آدم های زرد وحتی ... آدم های آبی! وبلاگهای بسیاری هم دیدم از همه نوع ... گاهی همرنگ آدمهاش و گاهی متفاوت از اونها.

اما این پستم اختصاص داره به آدم های آبی با وبلاگهای آبی ترشون...آدم هائی که در آسمون وجودشون هزاران محمد ...هزاران حسن... هزاران سینا و امثال اونها پرواز می کنند.آدم هائی که وبلاگ هاشون حرف های ناگفته ی فریادهای خاموشه... و وبلاگی از محبوبه (مادر محمد) که بی هیچ آغازی به پایان رسید... مادری که سیزده سال نخفته... سیزده سال خون دل خورده... سیزده سال مادری کرده... سیزده سال بی آرام بوده و امروز به چه آرام غم انگیزی رسیده.

اما محمد عزیز فقط یک نمونه از هزاران نمونه ی خاموش دنیای مهجور ما بود... که به آرامی می آیند،با کمترین امکانات زندگی می کنند و در سکوت خاموش می شوند... در مملکتی که داعیه ی عدل و انصافش گوش فلک رو کر کرده ... مملکتی که برای یتیمان عراقی و بی خانمانهای لبنانی و هر پابرهنه ای در هر جای دنیا دل ریش داره اما دریغا که این ننه برای کودکان خودش زن باباست!

پیام بادبادک ها

lady-winter — Wed, 09 Jul 2008 19:09:18 GMT

دیشب فیلم بادبادک باز رو دیدم. رمان اونو چندسال پیش خوندم. دیدن این فیلم ،دوباره ماجراهای این داستان بحث برانگیزو برام تداعی کرد. فکر می کنم تقریبا همه ی اهل کتاب، این داستان رو که به قلم خالد حسینی نویسنده ی افغان مقیم امریکا نوشته شده خوندن. داستانی که هر چند گاهی بسیار غلط اندازه اما خیلی ظریف و به دقت روان یک انسان رو کاویده. انسانی که امیر نام داره و قهرمان داستانه اما کاراکتر اون می تونه هر بنی بشری باشه... با همون خودخواهی ها...با همون کشمکش های درونی با خویش... همون دیدگاه ها نسبت به دین و همون تفکرات نسبت به خودش ... و با همه ی نقاط قوت و ضعفی که در آدمی وجود داره.

نمی دونم شاید کسی اینطوری به این داستان نگاه نکرده باشه اما برای من جالب بود که کسی طبع متغیر ذات آدمی رو به این شکل به تصویر کشیده باشه... به طوری که اصلا قابل هضم نیست اما حقیقت داره!

آدمی که می تونه در ذات خداوند شک کنه اما موکدا بخواد تا فرزندش با شناخت الهی رشد کنه همون کاری که پدر امیر با سپردن فرزندش به علی انجام می داد... و آدمی که می تونه عفت همسر دوستش رو بدزده اما برای حفظ عفت زنی دیگه جلوی خشاب آماده ی شلیک سینه سپر کنه!...و آدمی که می تونه عمیق و عاشقانه برادری رو دوست داشته باشه اما به همون شدت از او متنفر باشه!... به هر حال من فکر می کنم هر چند اغلب ما آدمها سعی در نشون دادن بهترین جنبه های خودمون داریم اما حقیقت اینه که وجود همه ی ما همین چیزیه که خالد حسینی به تصویر کشیده... معجونی از خوبی ها و بدی ها و سرگردانی ها...

مهمترین جنبه ی داستان وجه انسانی اونه ... برای ما ایرونی ها که همیشه به افغان ها با یه دیدگاه منفی نگاه کردیم تحولی در دیدگاهه... چون حقیقتا در همه ی دنیا جنگ و کشتار مذموم و بده...مردانگی و غیرت در هر وجودی و با هر نگاهی تقدیس شدنیه... و تلاش برای بودن و زیستن ارزشمنده... و داستان به ما - نسبت به همسایگانی که در کنارما زندگی می کنند و سالها با خود ما زندگی کردند - نگاه روشن تر و انسانی تری هدیه می کنه... و می شه دید که همه ی آدم ها ، انسان هستند حتی اگه افغان باشند... حتی اگه از جامعه ی قانون نوشته ی ما طرد شده باشند... حتی اگه گبر باشند... حتی اگه حکومتها هر لحظه و در هر زمان لغت نفرت بار مرگ رو بر اونها نثار کنند...

برای تو...

lady-winter — Wed, 25 Jun 2008 04:49:18 GMT

دیروز دلم پرواز کرده بود با تو

با یاد حضورت که لحظه هایم را معنا می بخشید

با یاد لبخند مهربانت که از هیچ تنابنده ای دریغ نمی شد

با یاد نگاه شیرینت که بند بند وجودم را می گسست

با یاد دستان پر مهرت که مرهم وجود خسته ام بود

با یاد تنهائی بزرگت که همه ی تن ها را به سوال می گرفت

با یاد دل دریائیت که جهانی را در خود غرق کرده بود

امروز من غریق آن دلم

که از تو یاد گرفته ام سکوت را

عشق را و مهربانی را

صبر را و معنای حضور را

امسال دومین سالی است که روزت را با حسرت سپری می کنم

حسرت نگاهی که وقتی رسیدم خاموش شده بود

حسرت قلبی که وقتی رسیدم دیگر نمی تپید

حسرت دستان گرمی که وقتی رسیدم بربستر خاموش سکوت،آرام گرفته بود

و من همچنان به دامن خدا چنگ زده بودم و تو را طلب می کردم

امروز اما حسرتت خاموشم کرده است...

"مادر!من از كشاكش اين عمر رنج زاي

بيمار خسته جان به پناه تو آمده ام

دور از تو هر چه هست، سياهي است ، نور نيست

من در پناه روي چو ماه تو آمده ام"

در حمایت از شیطان

lady-winter — Wed, 18 Jun 2008 00:12:18 GMT

این شبه جمله ی متعارف لعنت بر شیطون تکیه کلام همه ی ما آدماست که در مواقع ویژه احتمالا برای خلاصی از چنگال وجدان محترمی که زیر پوست ما لونه کرده و با تصنیف وای وای! ما رو قلقلک می ده به کار می ره... و البته همیشه دسریه که بعد از دستیابی به نتیجه ی حاصله صرف می شه! بیچاره شیطون! این موجود بی نوا که همیشه در مقام معاونه اما در جایگاه مباشر محاکمه می شه! در همه ی دنیا مجازات فاعل مختار و عاقل سنگینتر از یه وسواس خناسه!...مثل این که منطق ما همه ی نظام های حقوقی دنیا رو در هم شکسته!...

یا للعجب اگه شیطون برام شکرانه ای بفرسته یا اسم منو برای روز مبادا ثبت ذهنش کنه! امروز با موردی برخورد کرده ام که یه دفعه ابلیس در نظرم حرمت پیدا کرده و البته پاسخی برای سوالی که بعضی مکرر از من می پرسند: چطور می تونی از یه قاتل دفاع کنی؟ حالا می دونم... و احتمالا تا حالا دیگه شما هم می دونید... گاهی پستی ورذالت نفرت انگیز اشخاصی اونقدر دگرگونت می کنه که حتی شیطان در نظرت شایسته ی احترام می شه!... اونوقت ناگهان همه ی آدما برات ارزشمند می شن حتی اگه مجرم باشن...حتی اگه قاتل باشن...

بی ربط: لطفا به پست تلخ شیرین و خبری که به اون لینک داده یه نگاهی بیاندازید ...

به بهانه ي اين روزها

lady-winter — Thu, 05 Jun 2008 01:32:18 GMT

وقتي به انواع آدم ها نگاه مي كني انواع رفتارها رو هم مي بيني... بارزترينش همينه كه سالها در جامعه ي ما شكل گرفته و عده اي از همين آدما كه متاسفانه كم هم نيستن به اين وسيله نون مي خورن... اشكال مختلفي هم داره... با نماهاي متفاوتي هم به ظهور مي رسه... گاهي پوشيدن يه پيرهن مشكي كفايت مي كنه... گاهي بايد هلال لبها هم در سرازيري بيفته... و احيانا گونه ها هم مرطوب بشه... گاهي فقط همينا افاقه نمي كنه ... بايد عضو گروه هاي خاصي كه الحمدلله امروزه كم هم نيستن بشي و همپاي اين مجلس و اون مجلس...گاهي نيازه كه بيشتر به چشم بياي پس بايد دوره راه بيفتي و تذكر بدي... ايام خدا رو كه به بزرگي خدا همشونم متعلق به غم و غصه هستن... همينطور الاخر...

برام سواله ... حرمت گذاشتن به شخصيت والاي عزيزي چه دخلي به مشكي پوشيدن و غصه دار نمايان شدن داره؟... تمام تاريخ انسانهاي پاك پره از اتفاقات ناهمگون و تاسف بار... مي شه كه به ياد همه ي اونها فقط اشك بريزيم؟ اشك هائي كه هيچ دردي از كسي دوا نكرده...هيچ گرهي از كار كسي نگشوده... هيچ دستي رو نگرفته... غرق ظواهريم... باطن زيباي هستي رو رها كرديم و وابسته ي اون چيزي شديم كه چشم سرمون مي بينه...برامون از خداي رحماني كه كرمش فقط به وسعت همت بلند خودشه غول بي شاخ و دمي ساخته اند كه فقط از دهانش آتش بيرون نمياد... خدائي كه فقط مجازات مي كنه... اونم با ترازوي خشم و سنگ تحجر... برامون دين رو قلعه ي بسته اي جلوه داده اند كه ديوارهاش هميشه سياه و غبارآلوده... چون حسين(ع) شهيد شده... مهم هم نيست كه چرا ... فقط حيف ازاو... ياد سخن استاد گرانقدر مرحوم شريعتي مي افتم كه مي گفت:

" حسين عليه السلام بيشتراز آب تشنه لبيک بود... افسوس که بجاي افکارش زخم‌هاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين دردش را بي آبي ناميدند"...

طنز تلخ

lady-winter — Sun, 01 Jun 2008 00:55:18 GMT

در بندهائي كه بهش بند نوجوانان گفته مي شه گاهي كودكان 8... 9 ساله يافت مي شن كه روزگار اونها رو زود پير كرده. البته اگه بشه به يه كودك 9 ساله نوجوان گفت. در ز- ن- د- ا- ن همه نادم مي شن! همه با زير و رو كردن طبقات افكارشون، راه و چاه رديف مي كنن. در ز- ن- د- ا- ن با هر نفسي حيلتي ساز مي شه. در اين مركز باز-پروري كه نه باز-آموزي... قبح زشتي ها از بين مي ره و پرده ها دريده مي شه. در ز- ن- د- ا- ن با هر بني بشري همرخ بشي نويد بازگشت و اميد بهسازي مي ده، نويد اصلاح و عدم تكرار...

در ز- ن- د- ا-ن، همين كودك 9 ساله،كه به جرم حمل م- و- ا- د در بندهاي نوجوانان! نگهداري مي شه ؛ بدون هيچ نويد و اميدي مي گه:"اگه بيام بيرون ديگه توي كارم دقت مي كنم تا سرم كلاه نذارن. بي........ها تا حالا براي هر بار بهم ........تومن مي دادن ولي حالا فهميدم كه بايد ........ تومن مي گرفتم"!

...سرم درد گرفت.

هانيبال درون آدم ها

lady-winter — Fri, 23 May 2008 00:52:18 GMT

امشب نمي دونم براي چندمين بار نشستم و در كمال آرامش فيلم هانيبال رو نگاه كردم... معمولا از فيلم هائي كه برچسب horror دارن خوشم نمياد ولي با افتخار اعلام مي كنم كه از اين يكي اتفاقا خيلي خيلي خوشم مياد... يه جورائي عاشق شخصيت اين يارو دكتر لكترم... اصلا نمي دونم چرا هميشه موقع ديدن فيلم يا خوندن كتاب رگ اهريمني من عود مي كنه... هميشه عاشق شخصيت منفي ماجراها مي شم... در واقع تضادي كه در اونها وجود داره منو جلب مي كنه... آخه كي باورش مي شه كسي كه خودش تنهائي!!!چل پنجاه تا آدم خورده بتونه اينقدر صادقانه و لطيف عاشق بشه... والا من كه توي تيم قاتلامون! همچين چيزي نديدم...

شايد آنتوني هاپكينز اين رلو فقط با يه نماي اسطوره اي ارائه كرده باشه... شايد براي خيلي ها چنين چيزي غير قابل باور باشه... اما من فكر مي كنم همه ي داستانها براي اين ارائه مي شن كه حقيقتها رو بيان كنن،هرچند در قالبي نمادين...

اين تضادها در وجود همه ي آدم هاست... آدم هائي كه به همون شدتي عشق مي ورزند كه متنفرند... و به همون شدتي سخت هستند كه نرمند... و به همون شدتي عاقل و دور انديشند كه ساده و بي خيالند...

اما فقط تند باد حوادث، درون اونها رو متبلور مي كنه و اونوقته كه يه كفه سنگينتر مي شه... فكر مي كنيد چند نفر مثل جانوري چون دكتر لكتر مابين انتخاب خودشون و محبوبشون خودزني مي كنن؟...

گذشته ها

lady-winter — Fri, 16 May 2008 01:25:18 GMT

نمي دونم چرا اين شبها به شدت دلم مي گيره... به ترمه ي عزيزم سر زدم ... هواي گريه داشت!... منم نشستم گوش دادم و يه عالمه اشك ريختم... براي همه ي دنيائي كه داشتم و ندارم... اين يارو شكسپيرم هي بهم سيخونك مي زد كه...

If you cry because the sun has gone out of your life, your tears will prevent you from seeing the stars

مي دونم ولي چي كار كنم... دست خودم نيست... دلم طبله كرده... نمي دونم چرا هميشه پشت سرمون قشنگتره... با همه ي سايه هاي وهم آلودي كه بر روي آينده انداخته... با همه ي چرا ها و اماها و اگرهاش... با همه ي سختي ها ودلتنگي هاش... با همه ي اشكها و آرزوهاش... فقط چون از دست رفته؟ يا چون دنبال چيزي مي گرديم كه اون قسمت دراماتيك ما رو اغنا كنه؟ يا مثل بابا آدم به خاطر پشيموني؟ يا مثل زن لوط از روي فضولي؟...

مي شه كه دلتنگ گذشته ها نشد؟ مي شه گريه نكرد و اشك نريخت؟ در كجاي زمين كسي با وجدان ارام و بي هيچ پشيماني زندگي مي كنه؟ يا در كدام نقطه ي دنيا ذاتي مبراي از كنجكاوي وجود داره؟... مي شه كه مثل كشتي يوگي هميشه فقط به سوي آينده رفت؟ ...

چيزي در درونم ...درون همه ي ما ... متعلق به گذشته هاست... و از زمان تغذيه مي كنه... تا ياد بگيريم... تا عميق تر دوست داشته باشيم... تا وجود سختمون نرم بشه ...تا حال و اينده رو بسازيم.

پ.ن: اگه كسي دلش هواي گريه كرده مي تونه اينجا رو كليك كنه.

هواي گريه با صداي استاد همايون شجريان